Η μνήμη στο έργο σβήνει, αλλοιώνεται και επιστρέφει ξανά με απρόβλεπτο τρόπο. Αυτή η αστάθεια γίνεται βασικό στοιχείο της δραματουργίας, σαν ένα εύθραυστο έδαφος πάνω στο οποίο χτίστηκε η ταυτότητα του ανθρώπου. Η μητρική μορφή δεν παρουσιάζεται κυριολεκτικά, αλλά περισσότερο σαν μια βαθιά συναισθηματική παρουσία που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο το άτομο έμαθε να επιθυμεί, να αγαπά και να επιτρέπει στον εαυτό του να υπάρχει. Το έργο μοιάζει με μια εσωτερική αναμέτρηση με όσα έμειναν ανείπωτα, με όσα κληρονομήθηκαν συναισθηματικά και με όσα συνεχίζουν ακόμη να ζητούν χώρο και ύπαρξη.